Kijanki opuszczają osłony jajowe w stadium dobrze J i formowanej płetwy ogonowej i są zupełnie czarne. Długość ich waha się od 6 do 8 mm. Wkrótce po opuszczeniu osłon, przy długości <>k. 9-10 mm, wyrastają im 3 pary (trzecia para szczątkowa) dużych skrzeli zewnętrznych, które w postaci gęstych pióropuszy sierczą z boków głowy. Zanikają one zupełnie po 2-3 dniach. W stadium maksymalnego rozwoju zarys głowotułowia kijanki od góry jest regularnie jajowaty, zarówno nozdrza jak i oczy są blisko siebie położone, przy czym jednak odległość oczu jest wyraźnie większa od odległości nozdrzy. Fałdy grzbietowy i brzuszny płetwy ogonowej są słabo rozwinięte, zatem H jest niskie; pp położony jest mniej więcej w połowie długości głowotułowia, nad spiraculum. Fałd grzbietowy płetwy, rozpoczynający się nieznacznym odchyleniem ku górze od linii grzbietu, jest badzo słabo wypukły, zaś wysokość jego jest równa lub, rzadziej, nieco większa od wysokości fałdu brzusznego (FT = H”). Apex bardzo słabo zaznaczony znajduje się w odległości mniejszej niż połowa długości płetwy ogonowej. Ogólnie biorąc płetwa ogonowa jest silnie wydłużona, niska, o krańcach w proksymalnym odcinku prawie równoległych, ku tyłowi łagodnie zwężająca się, koniec płetwy tępo zaokrąglony (ryc. 76 a). Długość płetwy w stosunku do długości głowotułowia jest zmienna, zależna od stadium rozwojowego kijanki. W stadium maksymalnego rozwoju często nie przekracza ona dwukrotnej długości głowotułowia, spotyka się jednak kijanki o długości ogona 2 razy lub nieco większej od długości głowotułowia. Poza tym długość płetwy ogonowej jest 3-4 razy większa od jej wysokości. Otwór gębowy jest poprzecznie eliptyczny, pierścień brodawek od dołu pojedynczy, z boków potrójny. Późna pora roku, niska temperatura wody oraz wczesne stadia rozwojowe kijanek wyraźnie wskazywały na konieczność ich zimowania.
Długość świeżo przeobrażonych osobników waha się od 10 do 15 mm. Według innych autorów długość świeżo przeobrażonych osobników waha się od 12 do 14 mm (Schreiber 1912), 11— 15 mm (Tie-rientiew 1950), 17—24 mm (Kriwosow, Opieńko, Szabanowa 1960). Dojrzałość płciową uzyskują w 3 roku życia po metamorfozie, przy długości ciała zależnej od szerokości geograficznej — od 47 mm w południowej Anglii (March 1937) do 57 mm w północnej Szwecji (Kauri 1959). W okolicach Krakowa samce uzyskują dojrzałość płciową przy długości 47 mm, samice przy długości 58 mm.
Kijanki opuszczają osłony jajowe w stadium dobrze J i formowanej płetwy ogonowej i są zupełnie czarne. Długość ich waha się od 6 do 8 mm. Wkrótce po opuszczeniu osłon, przy długości <>k. 9-10 mm, wyrastają im 3 pary (trzecia para szczątkowa) dużych skrzeli zewnętrznych, które w postaci gęstych pióropuszy sierczą z boków głowy (fot. 53). Zanikają one zupełnie po 2-3 dniach. W stadium maksymalnego rozwoju zarys głowotułowia kijanki od góry jest regularnie jajowaty, zarówno nozdrza jak i oczy są blisko siebie położone, przy czym jednak odległość oczu jest wyraźnie większa od odległości nozdrzy. Fałdy grzbietowy i brzuszny płetwy ogonowej są słabo rozwinięte, zatem H jest niskie; pp położony jest mniej więcej w połowie długości głowotułowia, nad spiraculum. Fałd grzbietowy płetwy, rozpoczynający się nieznacznym odchyleniem ku górze od linii grzbietu, jest badzo słabo wypukły, zaś wysokość jego jest równa lub, rzadziej, nieco większa od wysokości fałdu brzusznego (FT = H”). Apex bardzo słabo zaznaczony znajduje się w odległości mniejszej niż połowa długości płetwy ogonowej. Ogólnie biorąc płetwa ogonowa jest silnie wydłużona, niska, o krańcach w proksymalnym odcinku prawie równoległych, ku tyłowi łagodnie zwężająca się, koniec płetwy tępo zaokrąglony (ryc. 76 a). Długość płetwy w stosunku do długości głowotułowia jest zmienna, zależna od stadium rozwojowego kijanki. W stadium maksymalnego rozwoju często nie przekracza ona dwukrotnej długości głowotułowia, spotyka się jednak kijanki o długości ogona 2 razy lub nieco większej od długości głowotułowia. Poza tym długość płetwy ogonowej jest 3-4 razy większa od jej wysokości. Otwór gębowy jest poprzecznie eliptyczny, pierścień brodawek od dołu pojedynczy, z boków potrójny. Późna pora roku, niska temperatura wody oraz wczesne stadia rozwojowe kijanek wyraźnie wskazywały na konieczność ich zimowania.
Długość świeżo przeobrażonych osobników waha się od 10 do 15 mm. Według innych autorów długość świeżo przeobrażonych osobników waha się od 12 do 14 mm (Schreiber 1912), 11— 15 mm (Tie-rientiew 1950), 17—24 mm (Kriwosow, Opieńko, Szabanowa 1960). Dojrzałość płciową uzyskują w 3 roku życia po metamorfozie, przy długości ciała zależnej od szerokości geograficznej — od 47 mm w południowej Anglii (March 1937) do 57 mm w północnej Szwecji (Kauri 1959). W okolicach Krakowa samce uzyskują dojrzałość płciową przy długości 47 mm, samice przy długości 58 mm.