Wśród żab moczarowych wyróżnia się 3 formy ubarwienia, a to formę typową, bez desenia i plamistości na grzbiecie, formę paskowaną (var. striata Koch) i formę plamistą (var. maculata Schreiber) (Schreiber 1912, Tierientiew 1924, Mertens 1964 i inni). Forma paskowana charakteryzuje się obecnością szerokiego jasnego paska, wyraźnie odcinającego się od tła, zwężonego na obu końcach i w środku rozszerzonego, biegnącego wzdłuż linii kręgowej od końca pyska aż do końca tułowia. U wielu takich okazów prócz tego środkowego paska występują jeszcze 2 boczne. Występowanie formy paskowanej, zarówno w świetle czynników genetycznych jak i ekologicznych, nie jest dokładnie poznane. Wiadomo jest jednak, że na jednych obszarach występowania żaby moczarowej należy ona do form bardzo rzadkich lub brak jej zupełnie, na innych spotyka się ją częściej (Krasawcew 1939). W Polsce nie jest formą pospolitą. Występuje w różnych jej okolicach obok na ogół znacznie pospolitszej formy nie paskowanej, będącej formą typową dla naszych terenów. W okolicach Olsztyna na przykład brak tej formy, natomiast występuje w okolicach Torunia (74,5%) i w okolicach Gdańska (16%) (Tomasik 1971). W okolicach południowych (np. kolo Krakowa) występuje tylko forma typowa (niepaskowana), natomiast paskowanej brak jest zupełnie. Wśród osobników paskowanych stwierdziłem znacznie częściej samice niż samce. Forma plamista, o plamistości mela-noforowej lub ciemnobrązowej (opisana poprzednio), należy do rzadkich okazów. Występują wśród nich osobniki zarówno niepaskowane jak i paskowane. Obydwie wymienione formy, tj. paskowana i plamista, nie mają rangi systematycznej, lecz uważane są za odmiany barwne (morpha — Stepanek 1949).