W porównaniu z godami żaby trawnej, przebieg godów żaby moczarowej wykazuje pewne charakterystyczne różnice będące wynikiem głównie późnego terminu owula-cji samic, właściwości fizjologicznej tego gatunku żaby. Budzenie się ze snu zimowego żab moczarowych następuje z reguły w marcu i uzależnione jest przede wszystkim od temperatury powietrza i w ogóle od stanu pogody w tym miesiącu. Pierwsze dłużej trwające zwyżki temperatury powietrza, charakteryzujące się brakiem przymrozków, zwłaszcza nocnych, powodują pojawienie się żab moczarowych na lądzie. W związku z tą zależnością od pogody, terminy wiosennych pojawów żab tego gatunku są różne w różnych latach. Najwcześniejszym i wyjątkowym, stwierdzonym przeze mnie, terminem pojawienia się żab moczarowych, jest data 10.III., przy temperaturze powietrza 5,0° C (godz. 19). Pojawienie się żab nastąpiło po kilkudniowym gwałtownym ociepleniu, przy czym razem z tymi żabami ukazały się żaby trawne, żaby wodne, ropuchy szare i grzebiuszki ziemne. Najczęściej jednak pojawiają się żaby moczarowe w trzeciej dekadzie marca, w przypadku zaś późnej wiosny dopiero w pierwszej dekadzie kwietnia, co nie należy do rzadkości. Po obudzeniu się ze snu zimowego żaby rozpoczynają natychmiast wędrówkę do stawów, której przebieg jest zupełnie podobny do wędrówki żaby trawnej. Uaktywniane są one wysokimi temperaturami powietrza i wilgotną pogodą względnie deszczem, odbywają się zarówno w dzień jak i w nocy, każda zaś obniżka temperatury powietrza poniżej 5° C wędrówkę hamuje lub zupełnie ją przerywa. W odróżnieniu od żaby trawnej wędrówki nie odbywają się masowo, poza tym wśród wędrujących żab moczarowych brak jest par in amplexus. Przyczyną tego jest zimowanie żab tego gatunku na lądzie, a więc w rozproszeniu i w różnych okolicznościach, co utrudnia spotykanie się w tych warunkach osobników płci odmiennej. U samców szata godowa nie jest jeszcze ostatecznie wykształcona, mają bowiem dobrze rozwinięte i czarne modzele, brak jest natomiast błękitnej barwy godowej, u samic zaś jajniki znajdują się w stadium przed owulacją (Jastrzębski 1967). W terenach obfitujących w moczary, wędrujące żaby osiągają cel swojej wędrówki w krótkim czasie. W peryferyjnych, podmokłych, południowych okolicach Krakowa obserwowałem wchodzenie samców żab moczarowych do stawków już w drugim dniu od czasu ich pojawienia się na lądzie. Na ogół jednak żaby moczarowe, zwłaszcza samice, zimują z dala od zbiorników wodnych, dlatego też wędrówka godowa żab tego gatunku trwa przeciętnie dłużej niż wędrówka żab trawnych. Poza tym i tempo wędrówki żab moczarowych (żaby delikatnej budowy) jest prawdopodobnie wolniejsze od tempa wędrówki żab trawnych. W związku z tymi okolicznościami żaby moczarowe zjawiają się w stawach później od żab trawnych, przy czym najpierw zjawiają się samce, a potem samice. Łączenie się w pary następuje dopiero w pewien czas po wejściu żab do wody, mianowicie po uzyskaniu przez samce błękitnej barwy godowej oraz po owulacji u samic. Miejscem godów i składania jaj są niewielkie stawy o czystej wodzie. Żaby gromadzą się w nich najliczniej w miejscach płytkich, zacisznych i bardziej ukrytych wśród oczeretów pałki wodnej, sitowia i trzciny. W górach Ałtaju stwierdzono obecność godujących żab moczarowych w jeziorze położonym na wysokości 1660 m n.p.m., w którym pH wody wahało się w okresie od LVI do 1 LVII w granicach 5,0—6,5, a więc o odczynie słabo zakwaszonym, zaś zawartość tlenu rozpuszczonego w wodzie wahała się w granicach 4,82 mg/l (temp. wody 21 °C) do 8,98 mg/l (temp. wody 18,9°C) (Jakowlew 1979).
W czasie ciepłej i słonecznej pogody i w stawach będących typowym środowiskiem godów, samce przybrane barwami godowymi gromadzą się czasem w tak gęstych skupiskach, że patrząc z pewnej odległości widzi się jakby jasnoliliową dużą plamę unoszącą się na powierzchni wody. Z braku takich zbiorników godują również w mniejszych i odsłoniętych stawkach, skupiają się jednak w miejscach bardziej odległych od brzegów. Nie widziałem natomiast, aby żaby moczarowe składały jaja w rowach wypełnionych wodą, w małych tymczasowych stawkach, rozlewiskach powstałych z topniejącego śniegu itp. Godujące, wolne samce są bardzo ruchliwe i ustawicznie wydają głosy godowe, jednak o zupełnie innym brzmieniu niż u samców żab trawnych, podobnym do niezbyt donośnego, o wysokim tonie, krótkiego i dźwięcznego kwilenia. Samiec wydaje ten głos w różnych odstępach czasu, a więc nierytmicznie. Mimo dużej ruchliwości i podniecenia godujące samce są znacznie ostrożniejsze od samców żab trawnych i trudno jest bliżej do nich podejść bez ich spłoszenia. Przy najmniejszym podejrzanym ruchu lub głosie, natychmiast wszystkie naraz znikają pod wodą i dopiero po dłuższej chwili ukazują się znowu na powierzchni stawu. Pary in amplexus składają jaja na dnie wśród roślinności i przeważnie w nocy. Ampleksus jest typu aksillarnego i podobnie jak u żaby trawnej jest bardzo silny.
Najwcześniejszym i wyjątkowym terminem złożenia pierwszych jaj przez żabę moczarową jest data 22.III, przy temperaturze wody 12,5° C, powietrza 16,8° C, przy czym nastąpiło to już po masowym złożeniu jaj przez żabę trawną. Nierzadkim terminem jest początek kwietnia, głównym jednak okresem masowego składania jaj jest początek drugiej dekady kwietnia. W zależności od warunków pogody również i ten termin ulega fluktuacjom i masowe składanie jaj może się odbyć na początku kwietnia. Na ogół termin masowego składania jaj przez żabę moczarową przypada również później niż u żaby trawnej, średnio o ok. 10 dni, z reguły wówczas, kiedy masowe składanie jaj przez żabę trawną zostało już zakończone. Niemniej pory godowe obu gatunków częściowo się pokrywają. Przyczyną przesunięcia całej pory godowej żaby moczarowej na termin dalszy jest późne pojawienie się nastroju godowego samców, a zwłaszcza późna owulacja samic. Ogólnie biorąc, między pojawieniem się żab na lądzie po śnie zimowym a złożeniem przez nie jaj upływa pewien okres czasu, różny dla różnych okolic. Dla europejskiej części Związku Radzieckiego wynosi on średnio 11 dni (Tierientiew 1950), na terenie Puszczy Niepołomickiej waha się on od 10—18 dni, średnio wynosi 13 dni (Jastrzębski 1967). Ostatnim obserwowanym przeze mnie w ciągu kilku lat terminem złożenia jaj jest data 17.IV, przy temperaturach wody wahających się w granicach 12— 22° C. Natomiast ostatnie godujące i nieliczne samce spotykałem jeszcze w początku trzeciej dekady kwietnia (23.IV — ostatni termin). Terminy pory godowej żaby moczarowej, podawane przez innych autorów, wskazują na dużą ich rozpiętość, co jest wyrazem ogólnej zależności czasu składania jaj od szerokości geograficznej. Tak na przykład w okolicach Kijowa 50°27′N) pora godowa przypada od 24.IV do I.V., w okolicach Moskwy (55°45′N) od 2 do 8.V (Tierientiew 1950), na terenie Niemiec w końcu marca i początku kwietnia (Frommhold 1959), w Szwecji (56°50′N) od 12 do 24.V, w północnej Szwecji (62°24/N) – 15.V (Gislen, Kauri 1959). Podobnie jak żaby trawne, również samce i samice żaby moczarowej podczas wędrówki i całej pory godowej pokarmu zupełnie nie pobierają.
Jaja składane są przeważnie przy temperaturach wody i powietrza sięgających powyżej 10° C. W kilku przypadkach obserwowałem składanie jaj przy temperaturach wody 7— 8,5° C. Również Jastrzębski (1967) podaje przypadki składania jaj przez żabę moczarową przy temperaturze wody 8 i 9,5° C. . Samica składa jaja jednorazowo w całej ilości i w jednym miejscu. Pojedynczy i uwodniony pakiet skrzeku przybiera kształt kulisty. Jest on trudny do odróżnienia od skrzeku żaby trawnej. Niezbyt pewnymi cechami, dopuszczającymi rozpoznanie skrzeku żaby moczarowej, są mniejsze wymiary komórek jajowych oraz cieńsze i bardziej przeźroczyste, galaretowate ich osłonki. Poza tym pakiety skrzeku żaby moczarowej są na ogół mniejsze od pakietów jaj żaby trawnej. Średnica komórki jajowej wynosi 1,5—2,0 mm, średnia masa 10 sztuk jaj, pobranych z pseudo-macicy różnych samic, waha się od 0,0324 do 0,0589 g, średnio wynosi 0,0445 g (Jastrzębski 1967). Biegun animalny jest czarny, biegun wegetatywny biały. Liczba składanych jaj jest różna u różnych samic i zależna od wielkości samicy oraz od wielkości jaj. Waha się ona w granicach od 767 do 2797 sztuk. Według innych autorów liczba składanych jaj wynosi 1000—2000 sztuk (Tierientiew, Czernow 1949), 800 — 2400 sztuk (Bannikow, Denisowa 1956).