Cechy dymorficzne zarówno w okresie pory godowej jak i poza nią są dobrze rozwinięte i rozpoznanie płci u dorosłych osobników nie przedstawia trudności. U godującego samca na pierwszych palcach przednich kończyn widoczne są duże, czarne, 4 — częściowe modzele, u niektórych jednak okazów niewyraźnie podzielone na części. Wewnątrz jamy gardzielowej występują parzyste rezonatory dobrze zaznaczające się podczas wydawania głosu godowego. Podobnie jak u samców żaby trawnej skóra staje się gruba i gąbczasta, poza tym powstaje silny naciek limfatyezny, powodujący tworzenie się obwisłych fałdów skórnych. Na grzbietowej stronie ciała pojawia się charakterystyczna barwa godowa pochodzenia strukturalnego, mianowicie jednolity (bez desenia), jaskrawy, błękitny lub błękitnoliliowy kolor (yale blue, light kings blue, pale cadet blue). Kolor ten staje się tym jaskrawszy, im bardziej pogoda jest ciepła i słoneczna. Samce w szacie godowej, zgromadzone zwykle w jednym miejscu stawu, przedstawiają wówczas niezwykły i piękny widok, dający się obserwować przez krótki okres i tylko wczesną wiosną (fot. 57). Po ukończeniu godów liliowy kolor zupełnie zanika, a pojawiają się normalne barwy i deseń. Również u godującego samca po wyjęciu go z wody barwa godowa zanika w ciągu kilku minut, wraca jednak w krótkim czasie po wpuszczeniu samca z powrotem do stawu. Brzuszna strona samca jest bezplamista, mlecznobiała ze słabym odcieniem niebieskawym, powierzchnia pod-gardzielowa, podobnie jak u samca żaby trawnej, pokryta jest siną plamą, przedzieloną wzdłużnie jasnym paskiem. U samic brak jest barw godowych, a tylko normalne, brązowe ubarwienie ich grzbietu jest nieco jaskrawsze. Podobnie jak u samic żaby trawnej, na skórze boków ciała i na powierzchni grzbietowej ud jedynym elementem, wchodzącym w zakres szaty godowej, jest pojawienie się delikatnego nalotu „perłowego”. Ogólnie więc biorąc, godująca samica żaby moczarowej niewiele się różni swoim wyglądem od samicy spoza pory godowej.
W okresie życia lądowego ubarwienie grzbietowej powierzchni ciała samców charakteryzuje się barwami zielonkawo-oliwkowo-i popielatobrązowymi (citrine, citrine drab, dark citrine) i ogólnie biorąc słabiej niż u samic zaznaczoną plamistością, tj. mniej wyraźnymi plamami skroniowymi, plamą kątową, plamami brzeżnymi i ramieniowymi oraz pręgami na tylnych kończynach. U rzadkich okazów plamy skroniowe i brzeżne są bardzo słabo widoczne, brak jest plamy kątowej. Fałdy grzbietowe są nieco jaśniej od tła ubarwione, jednak również słabo zaznaczone. Brzuszna strona ciała jednolitej, białawej barwy, najczęściej jest bezplamista, u rzadkich okazów bardzo słabo uplamiona nielicznymi, małymi okrągławymi, brązowawymi plamkami, skupionymi wyłącznie w okolicy mostkowej i w okolicach obojczykowych (r. sternalis et r. claviculares). Powierzchnia podgardzielowa jasnoliliowej barwy jest również bezplamista. Poza tym stałą cechą samców są znacznie lepiej rozwinięte niż u samic błony pływne między palcami tylnych kończyn. Błony te są słabo wcięte i sięgają do końca palców.
Grzbietowa powierzchnia ciała samic ma zdecydowane i soczyste barwy brązowe, jasne lub ciemne, często w odcieniach ugru lub czerwieni, brak jest natomiast barw zielonkawych. Plamistość, zwłaszcza plamy skroniowe, brzeżne i ramieniowe, jest bardzo silnie i kontrastowo zaznaczona, pręgi na tylnych kończynach są również dobrze widoczne. U licznych samic najciemniejszymi, często czarnymi plamami są plamy brzeżne. Forma typowa charakteryzuje się obecnością plamy kątowej, jednak rozmaicie zaznaczonej. U jednych samic jest ona ciemnobrązowa lub czarna, u innych jasnokremowa, różowa lub ceglastego koloru, często czarno obrzeżona. Niektóre samice mają plamę kątową słabo zaznaczoną. Brzuszna powierzchnia ciała ma barwę kremową, żółtawą, żółtaworóżową lub słomkowożółtą i również jest bezplamista. Rzadziej występuje na niej delikatna plamistość w postaci małych, okrągławych plamek w różnych odcieniach koloru brązowego, rdzawego, ceglastego, nigdy jednak czarnego. Rozmieszczenie tych plam jest charakterystyczne. Występują one przede wszystkim na powierzchni podgardzielowej, na której tworzą stosunkowo największe zagęszczenia, poza tym występują w okolicy mostkowej i w okolicach obojczykowych. Na tych ostatnich powierzchniach są one jednak znacznie rzadsze lub bardzo rzadkie. Natomiast pozostała część powierzchni brzusznej oraz powierzchni udowych jest zupełnie bezplamista.