Żaba wodna podobnie jak żaba jeziorkowa jest płazem o aktywności wybitnie dziennej. Dowodzi tego między innymi okres żerowania tej żaby oraz związany z tym stopień wypełnienia żołądków pokarmem w ciągu doby. W lecie okres maksymalnej aktywności żab wodnych przypada między godziną 1.2-16, zaś masa zawartości żołądków wynosi wówczas przeciętnie 14% masy ciała żaby. Natomiast rano w godzinach 6—8 oraz późnym wieczorem w godzinach 20— 22. aktywność żab znacznie się obniża, zaś masa zawartości żołądków wynosi zaledwie 1,1 — 2% masy ciała żab. Poza tym żaba wodna w porównaniu z żabą jeziorkowa jest formą bardziej lądową, większość bowiem czasu (poza okresem godowym) spędza nad brzegiem zbiornika wodnego, a tylko w razie niebezpieczeństwa chroni się do wody, przy czym znakomicie pływa i nurkuje oraz niezwykle sprawnie zagrzeb uje się w mule dennym. Również wl pogoni za zdobyczą wchodzi do wody. O bardziej lądowym trybie życia tej żaby świadczy również jej pokarm. Składa się przede wszystkim z owadów dziennych: a to Diptera (z wyłączeniem Culicidae), Hymenoptera (w tym głównie Formie idąc i Apidae) oraz lądowe Cole opiera. Owady te stanowią główny pod względem ilościowym trzon pokarmu żab wodnych. Jest przy tym rzeczą interesującą, że żaba ta (prawdopodobnie również inne płazy bezogonowe) słabo reaguje na użądlenia pszczół [Apis melliferaĘ u licznych bowiem okazów złowionych w ... czytaj dalej
Kijanki opuszczają osłony jajowe w stadium uformowanej płetwy ogonowej, zawiązków skrzeli zewnętrznych, dobrze rozwiniętych parzystych przylg i podobne są do kijanek żaby jeziorkowej. Skrzela zewnętrzne są wyjątkowo słabo rozwinięte i pod tym względem wyraźnie różnią się od skrzeli zewnętrznych larw innych gatunków żab w tym stadium rozwojowym. Kijanki w stadium maksymalnego rozwoju charakteryzują się oliwkowozielonym ubarwieniem, ciemniejszym na grzbiecie, jaśniejszym na brzuchu, patrząc z góry jajowatym zarysem głowotułowia, lewostronnym spiraculum i asymetrycznym, prawostronnie położonym otworem odbytowym. Płetwa ogonowa jest bardziej wygrzbiecona niż u kijanki żaby jeziorkowej oraz ok. 2 fazy dłuższa od głowotułowia; pp znajduje się mniej więcej w środku tylnej połowy głowotułowia, apex w 1/3 długości płetwy ogonowej. Grzbietowy fałd płetwy ogonowej jest wyraźnie wyższy od fałdu brzusznego, poza tym zarówno grzbietowy jak i brzuszny fałd płetwy ogonowej są wyższe od tychże fałdów u kijanki żaby jeziorkowej, stąd H jest większe u kijanki żaby wodnej. Krawędzie grzbietowa i brzuszna płetwy ogonowej silniej zbiegają się ku sobie, wskutek czego zakończenie płetwy jest bardziej smukłe niż w płetwie ogonowej kijanki żaby jeziorkowej (ryc. 68a). Charakter plamistości płetwy ogonowej kijanki żaby wodnej podobny jest do plamistości płetwy ogonowej żaby jeziorkowej z tą różnicą, że plamistość ... czytaj dalej
Okres godów żaby wodnej w warunkach normalnej wiosny rozpoczyna się później niż żaby jeziorkowej, mianowicie około połowy maja. Wiąże się to z późnym terminem owulacji jajników, przypadającym na drugą dekadę maja, po dłuższym okresie życia aktywnego, jaki upływa między obudzeniem się żab ze snu zimowego a osiągnięciem przez nie maksymalnego stopnia rozwoju narządów rozrodczych. Podobnie jak u żaby jeziorkowej, głównym czynnikiem klimatycznym wyzwalającym porę godową jest znaczna zwyżka temperatury powietrza (pierwsze wiosenne upały) i wody, osiągającej ok. 18° — 20° C. Gody i składanie jaj odbywają się na ogół przez cały miesiąc, przy czym zostają przerwane każdorazowo spadkiem temperatury powietrza i wody poniżej 15° C, zahamowania zaś pory godowej trwają przez cały okres panowania niskich temperatur. Powoduje to wydłużanie się okresu godowego i składanie jaj jeszcze w końcu czerwca. W przypadku późnej wiosny terminy godów żaby jeziorkowej i żaby wodnej zachodzą na siebie i wówczas formy te odbywają wspólne gody. Dochodzi wtedy często do ampleksus samca żaby jeziorkowej z samicą żaby wodnej i na odwrót, a efektem tego jest złożenie w obu przypadkach zapłodnionych jaj. Godujące żaby wodne zachowują się podobnie jak godujące żaby jeziorkowe, samce jednak żab wodnych wskutek znacznie lepiej rozwiniętych rezonatorów wydają silniejsze i odmiennie brzmiące głosy godowe, bardziej ... czytaj dalej
Wśród dojrzałych żab „zielonych” dymorfizm płciowy jest dobrze zaznaczony. Samce charakteryzują się mniejszą długością ciała, obecnością modzeli godowych znacznie ciemniejszych niż u samców żaby jeziorkowej, wreszcie obecnością dużych, błoniastych, szarych rezonatorów. Poza tym samiec różni się od samicy jaśniejszym ubarwieniem oraz mniej wyraźną i słabiej kontrastową plamistością, co jednak nie jest regułą. Również linia kręgowa u samca jest słabiej zaznaczona. Samice są większe, zielona barwa grzbietu jest bardzo intensywna, plamistość kontrastowa, linia kręgowa wyraźnie zaznaczona, brak jest rezonatorów. Morfometryczna struktura populacji. Najmniejsze dojrzałe samce występują w granicach długości ciała 5,7-6,0 cm i należą do rzadko spotykanych okazów. W klasie długości 6,1-7,0 cm dojrzałe samce są częstsze, przy czym przeważają osobniki o długości ciała 6,5-7,0 cm. W klasie tej jednak spotyka się jeszcze okazy niedojrzałe. Najmniejsze dojrzałe samice zdolne do złożenia jaj w roku ich złowienia wykazują długość ciała ok. 7,0 cm i należą do rzadkich okazów. W klasie długości 7,1 — 8,0 cm występują samice zarówno niedojrzałe, jak i dojrzałe, przy czym te ostatnie grupują się przeważnie w zakresie długości 7,5—8,0 cm. Począwszy od długości ciała 8,0 cm występują już wyłącznie dojrzałe samice i w klasie długości 8,1 — 9,0 cm występuje ich największa liczba ... czytaj dalej
Ubarwienie grzbietowej strony ciała łącznie z grzbietową powierzchnią tylnych kończyn jest najczęściej intensywnie trawiastozielone (lettuce green, scheele’s green), która to barwa jest pochodzenia strukturalnego. U niektórych jednak okazów zielony kolor grzbietowej powierzchni ciała ma odcień żółtawy lub oliwkowozielony. Spotyka się również okazy o pięknej czekoladowo-brązowej (kaiser brown, chestnut brown) barwie. Linia kręgowa jasnozielona (calliste green) wyraźnie odcinająca się od tła, szeroka, często o nierównych brzegach. Pasmo grzbietowe pokryte jest nielicznymi, małymi, okrągławymi i podobnej wielkości czarnymi plamami, na ogół o równych brzegach. Liczba tych plam waha się od kilku do kilkunastu, a rozmieszczenie ich jest różne, mniej więcej równomierne, a u niektórych okazów nawet dość symetryczne. Tylna granica okolicy skroniowej często jest podkreślona czarnymi obrzeżeniami. Fałdy grzbietowe dobrze wykształcone, grube, koloru jasno-złocisto-brązowego, są dodatkowo podkreślone czarnymi nierównymi liniami lub rzędem plam od strony pól bocznych. Pola boczne są plamiste lub rzadziej bezplamiste, przy czym wielkość, kształt i barwa plam przedstawiają się podobnie, jak w plamach pasma grzbietowego. Okolica brzeżna pokryta jest gęsto ułożonymi lub połączonymi ze sobą czarnymi plamami. W pachwinach tylnych kończyn często występują rozległe, intensywnie czarne plamy, łączące się ku ... czytaj dalej
Ciało krępe o budowie masywnej, tylne kończyny dobrze rozwinięte typu pływnego, koniec pyska zwężony i zaokrąglony, błony bębenkowe dobrze zaznaczone i widoczne. Wewnętrzny modzel podeszwowy jest średnio wykształcony, niski, wałkowaty, mieści się 2—3 razy w długości pierwszego palca kończyny tylnej . Kończyny tylne złożone i ustawione prostopadle do długiej osi ciała stykają się ze sobą. Pięta tylnej kończyny w próbie piętowej sięga do oka. Skóra najczęściej gładka, u niektórych okazów delikatnie ziarnista, fałdy grzbietowe dobrze wykształcone, wystające. Błony pływne sięgają do końca palców. ... czytaj dalej
Żaba jeziorkowa jest płazem o wybitnej aktywności dziennej i najbardziej wodną formą spośród wszystkich żab „zielonych”. Dowodzi tego między innymi jej pokarm, »>a który składają się przede wszystkim rozmaite stawonogi (Arthropoda) Dziennym trybie życia (Araneida, Orthoptera, Diptera, Hymenoptera), poza tym owady i inne zwierzęta związane ze środowiskiem wilgotnym wodnym (Lumbricidae, Odonata, Coleóptera, Gastropoda). Natomiast mniej licznie lub rzadko reprezentowane są zwierzęta typowo lądowe, a zwłaszcza takie, jak Dermaptera i Homoptera. Elba jeziorkowa występuje głównie, a przy tym licznie, we wszystkich np. w polnych i śródleśnych stawkach, w tym nawet w okresowo wysychających, w rowach melioracyjnych, w rozlewiskach na podmokłych łąkach itp. W ogóle żaba jeziorkowa jest charakterystyczni) formą dla małych zbiorników wód stojących. W większych stawach przebywa w przybrzeżnym pasie tych zbiorników, gdzie przesiaduje ukryta wśród roślin. Podobnie jak wszystkie formy żab „zielonych” będących płazami ciepłolubnymi, żaba jeziorkowa prowadzi tryb życia w zależności od temperatury otoczenia. W czasie wysokich temperatur powietrzn i wody, zwłaszcza podczas słonecznej pogody większość żab przebywa na lądzie nad brzegiem stawu, na odwrót w czasie niskich temperatur powietrza, kiedy temperatura wody jest wyższa, co jest charakterystyczne dla godzin popołudniowych i nocnych, większość żab ... czytaj dalej
Zarodki stosunkowo wcześnie opuszczają osłonki jajo mianowicie w stadium słabo wykształconej płetwy ogonowej (zdoh jednak do wykonywania ruchów), słabo wykształconych skry zewnętrznych, nierozwiniętych ostatecznie oczu (brak źrenic), otworu gębowego i analnego. Natomiast dobrze uformowana jest przy liM w postaci 2 oddzielnych, stożkowatych wzgórków, znajdujących na spodniej powierzchni głowy, po bokach i nieco ku tyłowi od wyrzynającego się otworu gębowego. Długość kijanek w chwili opuszczania osłon jajowych waha się w granicach 5— 6 mm, zaś baru., ich jest jasnożółta. Jest rzeczą interesującą, że skrzela zewnętrzna kijanki żaby jeziorkowej, podobnie jak i kijanek pozostałych gatunków żab „zielonych”, charakteryzują się w ogóle słabym rozwojem w związku z czym są one trudno dostrzegalne gołym okiem. Składu się na to mała ilość odgałęzień oraz minimalna ich długość przekraczająca 1 mm w najdłuższym odgałęzieniu. Nie przypominają one zupełnie pod tym względem skrzeli zewnętrznych kijanek żab „brunatnych” (Rana temporaria R arvalis, R. dalmatina sterczących po obu bokach głowy kijanki w tym stadium rozwojowym w postaci licznych, pojedynczych wyrostków, zebranych w rodzaj gęstych pióropuszy. Kijanki w stadium maksymalnego rozwoju mają owalny (patrząc od góry) zarys głowotułowia, dobrze widoczny organ ciemieniowy, lewostronne spirncuium j asymetrycznie po prawej stronic ciała ... czytaj dalej
Wszystkie 3 formy żab „zielonych” należą do płazów ciepłolubnych i późno składających jaja, co jest ściśle związane z późnym terminem owulacji. Stąd też od pojawienia się dorosłych żab po śnie zimowym, co następuje przeciętnie biorąc z końcem marca, do złożenia pierwszych jaj upływa pewien okres czasu, w naszych warunkach klimatycznych z reguły cały kwiecień. W okresie tym żaby odbywają wędrówki godowe i odżywiają się, jednak jaj nie składają. Dopiero po wyraźnym podwyższeniu się temperatury powietrza, a zwłaszcza wody, żaby przystępują do godów, u samic linijki wkrótce ostatecznie dojrzewają i przy odpowiednio wysokiej temperaturze wody następuje owulacja i masowe, a przy tym z reguły w jednym czasie, składanie jaj. Cały przebieg godów, począwszy od wydawania głosów godowych aż do złożenia jaj, jest w wysokim stopniu uzależniony od stanu pogody, a zwłaszcza od temperatury wody. W przypadku obniżenia się tej temperatury, na ogół poniżej 15° C, gody zostają przerywane w każdej ich fazie i podejmowane ostają od nowa dopiero po podwyższeniu się temperatur powietrza i wody. Dlatego też często zdarzają się u nas sytuacje, że po pierwszych wyczuwanych zwyżkach temperatury wody w okresie słonecznej pogody ni wiosnę, następuje złożenie pierwszych jaj, jednak przy znanych u nas nawrotach zimna, występujących z reguły około połowy lub końcem maja, gody zostają przerwane aż do ... czytaj dalej
Najmniejsze dojrzałe i godujące samce występują w granicach długości ciała 4,5- 5,0 cm (mas.i 6-9 g). Mają one dobrze wykształcone jądra, modzele godowe i rezonatory. Tak małe dojrzałe płciowo samce należą jednak do rząd kich okazów. W następnej klasie długości 5,1-6,0 cm mieści sir największa liczba samców (ok. 62%). Największe samce osiągali długość ciała 7,1 -7,5 cm (masę ok. 40 g) i nie należą do rzadkich okazów. Brak jest natomiast samców o długości ciała 8,0 cm. Najmniejsze dojrzałe samice, zdolne do złożenia jaj, wykazują długo:,’ ciała od 4,8 do 5,0 cm, są jednak rzadkimi okazami. W następne i klasie, długości 5,1-6,0 cm, występują zarówno samice niedojrzałe j;ii 1 dojrzałe (z przewagą tych pierwszych) i dopiero od 6,0 cm wzwyż występują wyłącznie dojrzałe samice. W klasie długości 6,1-7,0 cm występuje największa liczba samic (ok. 56%). Największe samice osiągają długość ciała w granicach 7,1 – 7,8 cm (masę 30-40 g przed złożeniem jaj) i należą do rzadkich okazów. Podobnie jak wśród samców, brak jest samic o długości ciała 8,0 cm. Według Bergera (1975) samce żaby jeziorko wej dojrzewają przy długości ciała 40-43 mm, posiadają już rozwinięte modzele godowe i rezonatory oraz biorą udział w godach już po pierwszej zimie, czyli jako niespełna roczne osobniki. Ten ostatni fakt wydaje się jednak wątpliwy, biorąc pod uwagę wielkość przeobrażających się ... czytaj dalej