opublikowane mar 8
Zwarty, poziomy zasięg geograficzny żaby wodnej obejmuje środkową i częściowo zachodnią Europę. Występuje w południowej Anglii jako forma zaaklimatyzowana, sprowadzona tam w r. 1837 (Smith 1951), dalej od południowej Francji poprzez kraje nadbałtyckie do Zatoki Fińskiej, do zachodniej części Rosji. Północna granica jej zasięgu w Europie leży między 59 (Tierientiew i Czernow 1949) a 60° N (Mertens i Wermuth 1960), najdalej zaś na północ wysuniętym obszarem jej występowania jest południowa Szwecja, do 61° N (Gislen i Kauri 1960). Na południu występuje na Korsyce, na Półwyspie Apenińskim i na Sycylii (Frommhold 1959, Mertens i Wermuth 1960), poza tym na Węgrzech i w Rumunii. Brak jej na Półwyspie Pirenejskim, w południowej Francji i na Półwyspie Bałkańskim.
... czytaj dalej
opublikowane mar 8
Żaba wodna podobnie jak żaba jeziorkowa jest płazem o aktywności wybitnie dziennej. Dowodzi tego między innymi okres żerowania tej żaby oraz związany z tym stopień wypełnienia żołądków pokarmem w ciągu doby. W lecie okres maksymalnej aktywności żab wodnych przypada między godziną 1.2-16, zaś masa zawartości żołądków wynosi wówczas przeciętnie 14% masy ciała żaby. Natomiast rano w godzinach 6—8 oraz późnym wieczorem w godzinach 20— 22. aktywność żab znacznie się obniża, zaś masa zawartości żołądków wynosi zaledwie 1,1 — 2% masy ciała żab. Poza tym żaba wodna w porównaniu z żabą jeziorkowa jest formą bardziej lądową, większość bowiem czasu (poza okresem godowym) spędza nad brzegiem zbiornika wodnego, a tylko w razie niebezpieczeństwa chroni się do wody, przy czym znakomicie pływa i nurkuje oraz niezwykle sprawnie zagrzeb uje się w mule dennym. Również wl pogoni za zdobyczą wchodzi do wody. O bardziej lądowym trybie życia tej żaby świadczy również jej pokarm. Składa się przede wszystkim z owadów dziennych: a to Diptera (z wyłączeniem Culicidae), Hymenoptera (w tym głównie Formie idąc i Apidae) oraz lądowe Cole opiera. Owady te stanowią główny pod względem ilościowym trzon pokarmu żab wodnych. Jest przy tym rzeczą interesującą, że żaba ta (prawdopodobnie również inne płazy bezogonowe) słabo reaguje na użądlenia pszczół [Apis melliferaĘ u licznych bowiem okazów złowionych w ... czytaj dalej
opublikowane mar 8
Kijanki opuszczają osłony jajowe w stadium uformowanej płetwy ogonowej, zawiązków skrzeli zewnętrznych, dobrze rozwiniętych parzystych przylg i podobne są do kijanek żaby jeziorkowej. Skrzela zewnętrzne są wyjątkowo słabo rozwinięte i pod tym względem wyraźnie różnią się od skrzeli zewnętrznych larw innych gatunków żab w tym stadium rozwojowym. Kijanki w stadium maksymalnego rozwoju charakteryzują się oliwkowozielonym ubarwieniem, ciemniejszym na grzbiecie, jaśniejszym na brzuchu, patrząc z góry jajowatym zarysem głowotułowia, lewostronnym spiraculum i asymetrycznym, prawostronnie położonym otworem odbytowym. Płetwa ogonowa jest bardziej wygrzbiecona niż u kijanki żaby jeziorkowej oraz ok. 2 fazy dłuższa od głowotułowia; pp znajduje się mniej więcej w środku tylnej połowy głowotułowia, apex w 1/3 długości płetwy ogonowej. Grzbietowy fałd płetwy ogonowej jest wyraźnie wyższy od fałdu brzusznego, poza tym zarówno grzbietowy jak i brzuszny fałd płetwy ogonowej są wyższe od tychże fałdów u kijanki żaby jeziorkowej, stąd H jest większe u kijanki żaby wodnej. Krawędzie grzbietowa i brzuszna płetwy ogonowej silniej zbiegają się ku sobie, wskutek czego zakończenie płetwy jest bardziej smukłe niż w płetwie ogonowej kijanki żaby jeziorkowej (ryc. 68a). Charakter plamistości płetwy ogonowej kijanki żaby wodnej podobny jest do plamistości płetwy ogonowej żaby jeziorkowej z tą różnicą, że plamistość ... czytaj dalej
opublikowane mar 8
Okres godów żaby wodnej w warunkach normalnej wiosny rozpoczyna się później niż żaby jeziorkowej, mianowicie około połowy maja. Wiąże się to z późnym terminem owulacji jajników, przypadającym na drugą dekadę maja, po dłuższym okresie życia aktywnego, jaki upływa między obudzeniem się żab ze snu zimowego a osiągnięciem przez nie maksymalnego stopnia rozwoju narządów rozrodczych. Podobnie jak u żaby jeziorkowej, głównym czynnikiem klimatycznym wyzwalającym porę godową jest znaczna zwyżka temperatury powietrza (pierwsze wiosenne upały) i wody, osiągającej ok. 18° — 20° C. Gody i składanie jaj odbywają się na ogół przez cały miesiąc, przy czym zostają przerwane każdorazowo spadkiem temperatury powietrza i wody poniżej 15° C, zahamowania zaś pory godowej trwają przez cały okres panowania niskich temperatur. Powoduje to wydłużanie się okresu godowego i składanie jaj jeszcze w końcu czerwca. W przypadku późnej wiosny terminy godów żaby jeziorkowej i żaby wodnej zachodzą na siebie i wówczas formy te odbywają wspólne gody. Dochodzi wtedy często do ampleksus samca żaby jeziorkowej z samicą żaby wodnej i na odwrót, a efektem tego jest złożenie w obu przypadkach zapłodnionych jaj. Godujące żaby wodne zachowują się podobnie jak godujące żaby jeziorkowe, samce jednak żab wodnych wskutek znacznie lepiej rozwiniętych rezonatorów wydają silniejsze i odmiennie brzmiące głosy godowe, bardziej ... czytaj dalej
opublikowane mar 8
Wśród dojrzałych żab „zielonych” dymorfizm płciowy jest dobrze
zaznaczony. Samce charakteryzują się mniejszą długością ciała, obecnością modzeli godowych znacznie ciemniejszych niż u samców żaby jeziorkowej, wreszcie obecnością dużych, błoniastych, szarych rezonatorów. Poza tym samiec różni się od samicy jaśniejszym ubarwieniem oraz mniej wyraźną i słabiej kontrastową plamistością, co jednak nie jest regułą. Również linia kręgowa u samca jest słabiej zaznaczona. Samice są większe, zielona barwa grzbietu jest bardzo intensywna, plamistość kontrastowa, linia kręgowa wyraźnie zaznaczona, brak jest rezonatorów.
Morfometryczna struktura populacji. Najmniejsze dojrzałe samce występują w granicach długości ciała 5,7-6,0 cm i należą do rzadko spotykanych okazów. W klasie długości 6,1-7,0 cm dojrzałe samce są częstsze, przy czym przeważają osobniki o długości ciała 6,5-7,0 cm. W klasie tej jednak spotyka się jeszcze okazy niedojrzałe. Najmniejsze dojrzałe samice zdolne do złożenia jaj w roku ich złowienia wykazują długość ciała ok. 7,0 cm i należą do rzadkich okazów. W klasie długości 7,1 — 8,0 cm występują samice zarówno niedojrzałe, jak i dojrzałe, przy czym te ostatnie grupują się przeważnie w zakresie długości 7,5—8,0 cm. Począwszy od długości ciała 8,0 cm występują już wyłącznie dojrzałe samice i w klasie długości 8,1 — 9,0 cm występuje ich największa liczba ... czytaj dalej
opublikowane mar 8
Ubarwienie grzbietowej strony ciała łącznie z grzbietową powierzchnią tylnych kończyn jest najczęściej intensywnie trawiastozielone (lettuce green, scheele’s green), która to barwa jest pochodzenia strukturalnego. U niektórych jednak okazów zielony kolor grzbietowej powierzchni ciała ma odcień żółtawy lub oliwkowozielony. Spotyka się również okazy o pięknej czekoladowo-brązowej (kaiser brown, chestnut brown) barwie. Linia kręgowa jasnozielona (calliste green) wyraźnie odcinająca się od tła, szeroka, często o nierównych brzegach. Pasmo grzbietowe pokryte jest nielicznymi, małymi, okrągławymi i podobnej wielkości czarnymi plamami, na ogół o równych brzegach. Liczba tych plam waha się od kilku do kilkunastu, a rozmieszczenie ich jest różne, mniej więcej równomierne, a u niektórych okazów nawet dość symetryczne. Tylna granica okolicy skroniowej często jest podkreślona czarnymi obrzeżeniami. Fałdy grzbietowe dobrze wykształcone, grube, koloru jasno-złocisto-brązowego, są dodatkowo podkreślone czarnymi nierównymi liniami lub rzędem plam od strony pól bocznych. Pola boczne są plamiste lub rzadziej bezplamiste, przy czym wielkość, kształt i barwa plam przedstawiają się podobnie, jak w plamach pasma grzbietowego. Okolica brzeżna pokryta jest gęsto ułożonymi lub połączonymi ze sobą czarnymi plamami. W pachwinach tylnych kończyn często występują rozległe, intensywnie czarne plamy, łączące się ku ... czytaj dalej
opublikowane mar 8
Ciało krępe o budowie masywnej, tylne kończyny dobrze rozwinięte typu pływnego, koniec pyska zwężony i zaokrąglony, błony bębenkowe dobrze zaznaczone i widoczne. Wewnętrzny modzel podeszwowy jest średnio wykształcony, niski, wałkowaty, mieści się 2—3 razy w długości pierwszego palca kończyny tylnej . Kończyny tylne złożone i ustawione prostopadle do długiej osi ciała stykają się ze sobą. Pięta tylnej kończyny w próbie piętowej sięga do oka. Skóra najczęściej gładka, u niektórych okazów delikatnie ziarnista, fałdy grzbietowe dobrze wykształcone, wystające. Błony pływne sięgają do końca palców.
... czytaj dalej