Płazy

opublikowane mar 9

Życie żaby śmieszki jest zupełnie podobne do życia żaby wodnej. Jest ona również płazem o częściowo lądowym częściowo wodnym trybie życia i aktywności dziennej. W związku z tym i pokarm jej podobny jest do pokarmu żaby wodnej. Głównym jego składnikiem są różne owady, w tym zarówno lądowe (np. Gryllotalpa, Carahidae) jak i wodne (np. Naucoris, Hydrophilidae, Dytiscidae), poza. tym robaki, skorupiaki, pajęczaki i mięczaki, wreszcie kijanki i świeżo przeobrażone żaby własnego gatunku oraz inne dorosłe płazy (Dinesman 1952). Podobnie jak u żaby wodnej, kijanki i przeobrażone płazy pojawiają się w pokarmie w znacznych ilościach pod koniec lata i w jesieni. Według Szczerbaka (1966) pokarm dorosłych żab śmieszek występujących na Krymie również składa się przede wszystkim z różnych owadów, poza tym z innych organizmów. Tak więc w pokarmie tej żaby spotyka się Oligochaeta (Lumbricus sp) – 2,9% występowania badanych żołądkach, Gastropoda – 10,7%, Araneida – 22,3%, Myriapoda, w tym głównie Julus sabulosus – 2,9%, spośród zaś owadów (In sec ta) w największej ilości występują Hem ip ter a – 11,7%, Carabidae – 21,4%, Curculionidae – 13,6%, Díptera (imagines) -23,4%, Syrphidae – 11,7%, Formieidae – 18,1% i Lepidoptera (lar-vae) – 10,7%. Z kręgowców stwierdzono tylko 1 okaz jaszczurki Lacerta saxícola (0,9%). Zaba śmieszka jako forma na ogół większa ... czytaj dalej

opublikowane mar 9

Rozwój zapłodnionych jaj zależy od temperatury wody. W temperaturze ok. 20 C trwa on 7-8 dni, w temperaturze ok. 16° C rozwój trwa 9-10 dni. Długość larw w chwili opuszczania odbywa się z końcem kwietnia i z początkiem maja, długość zaś świeżo przeobrażonych okazów waha się od 18 do 27,5 mm (Szczerbak 1966). Dojrzałość płciową uzyskuje żaba śmieszka w 3 roku życia przy długości ciała zależnej u obu płci od położenia geograficznego obszaru występowania. Długość ta waha się w granicach od 60 do 80-89 mm u samców, w granicach od 70 do 90-99 mm u samic (Denisowa 1969). Kijanki opuszczają osłony jajowe w stadium uformowanej płetwy ogonowej i podobne są barwą oraz kształtem do kijanek poprzednich form żab „zielonych”". W stadium maksymalnego rozwoju kijanki żaby śmieszki różnią się od kijanek żaby jeziorkowej dłuższą w stosunku do długości głowotułowia płetwą ogonową (nie osiągającą jednak 2,5 raza większej długości od głowotułowia jak to podaje Berger 1975), mniejszą odległością między źrenicami, między nozdrzami, między otworem nosowym a źrenicą, natomiast większą odległością między nozdrzami a organem pineal-nyrn, wreszcie większą średnicą otworów nosowych, zaś mniejszą liczbą rogowych ząbków (Giinther 1978). Spiraculum położone jest lewostronnie, otwór odbytowy ustawiony jest asymetrycznie, prawostronnie. Wyrośnięta kijanka żaby śmieszki jest bardzo podobna do ... czytaj dalej

opublikowane mar 9

Żaba śmieszka, podobnie jak inne formy żab „zielonych”, należy do płazów rozpoczynających gody późną wiosną, w naszych warunkach klimatycznych co najmniej w miesiąc od czasu ukazania się po śnie zimowym. Wiąże się to z późną owulacją u samic. Pora godowa żaby śmieszki rozpoczyna się często w tym samym czasie, co u żaby wodnej, tzn. około Polowy maja i na ogół trwa do połowy czerwca. Terminy jednak rozpoczynania godów jak również składania jaj, zależą od warunków atmosferycznych panujących podczas wiosny danego roku, przede wszystkim zaś od temperatury wody zbiornika, w którym żaby przebywają, a zależnej od jego wielkości, głębokości i innych okoliczności. Z danych Skrzypiec (1964) wynika, że okres godowy tej żaby w okolicach Lublina rozpoczął się z końcem kwietnia i trwał do pierwszej dekady czerwca włącznie. Owulacją u samic nastąpiła po 10 maja, zaś masowe składanie jaj odbyło się w drugiej dekadzie maja. Również wielu autorów wymienia miesiące kwiecień i maj jako okres godowy żaby śmieszki. Ogólnie biorąc wcześniejsze terminy Pory godowej żaby śmieszki, zwłaszcza w kwietniu, są aktualne dla cieplejszych okolic Europy, gdzie wiosna wcześnie się zaczyna, w Polsce natomiast pora godowa przypada na maj. W związku z podobnymi terminami pory godowej i składania jaj w zbiornikach wodnych, w których występują wszystkie 3 formy żab „zielonych”, odbywają one wspólnie gody, ... czytaj dalej

opublikowane mar 8

Najmniejsze dojrzałe samce mają długość ciała 6,8-7,0 cm (masa ok. 30,0 g) i należą do rzadko spotykanych okazów. Najliczniej (ok. 42%) występują samce w klasie długości 7,1-8,0 cm, zaś największe samce osiągają długość ciała w granicach 10,1- 10,5 cm, wyjątkowo zaś 11,0 cm (masa ok. 100 g). Największy samiec miał długość 11,0 cm i masę 103 g (bez pokarmu). Samce o tej długości ciała spotyka się jednak bardzo rzadko. Najmniejsze dojrzałe samice zdolne do złożenia jaj w roku ich złowienia, wykazują długość ciała w granicach 8,2-8,5 cm (masa 50- 60 g) i należą do rzadkich okazów. W tym jednak zakresie długości ciała 6,2 cm do 13,0 cm, z maksimum ilościowym w klasie długości 9,1—10,0 cm. Populacja charakteryzuje się bardzo słabą zwartością, gdyż u samców obejmuje 5 klas, zaś u samic 7 klas długości ciała, czyli samce są znacznie mniejsze, a przy tym znacznie lżejsze od samic (Juszczyk 1971).Należy zaznaczyć, że podane największe wymiary żaby śmieszki, zwłaszcza u samic, w populacjach tej żaby występujących na innych obszarach, nie należą do wyjątków ani też nie reprezentują absolutnie maksymalnej dla gatunku długości ciała. Natomiast w materiale zebranym przez autora na 318 samic znajdowało się tylko 6 samic (ok. 1,9%) o długości ciała w granicach 12,1—13,0 cm (masa od 140 g wzwyż), w tym zaś była zaledwie jedna samica o długości 13,0 cm i masie 252 g (przed owulacją). Okaz ten, ... czytaj dalej

opublikowane mar 8

U dorosłych okazów żaby śmieszki dymorfizm płciowy zaznacza się podobnie jak u poprzednich form żab „zielonych”. Samiec poza mniejszymi wymiarami ciała, ma dobrze wykształcone, ciemnopopielate lub ciemnobrązowe, pojedyncze modzele godowe, ponadto dobrze wykształcone, z reguły ciemno lub nawet czarno zabarwione rezonatory. Poza tym występują również różnice w ubarwieniu i plamistości, co jednak nie jest regułą.  Ogólnie biorąc samiec jest jaśniej ubarwiony, odcień tła jest bardziej zielonkawy, linia kręgowa oraz plamistość grzbietu są słabiej zaznaczone i mniej kontrastowe. Samica ma bardziej masywną budowę ciała, ubarwienie jest ciemniejsze w odcieniu oliwkowobrązowym, plamistość i linia kręgowa są wyraźnie i kontrastowo odcinające się od tła. U licznych okazów samic plamy są wyjątkowo duże, brązowoczarne, często otoczone jasnymi obwódkami. Poza tym u wielu samic plamistość brzucha jest bardzo intensywna i często tworzy czarną, gęstą sieć na białym tle. Zarówno u samca jak i u samicy brak jest barwy godowej. ... czytaj dalej

opublikowane mar 8

Barwa grzbietowej powierzchni ciała najczęściej oliwkowozielona lub oliwkowobrązowa, rzadko zielonkawa (dark cress green, dark citrine, calla green), przy czym zieleń ta jest szara, brudna, a nigdy tak intensywnie trawiastozielona, jak u obu poprzednich form. Zdarzają się okazy ciemnobrązowe (brownish olive, dark grayish olive), bez widocznej plamistości. U normalnie ubarwionych żab linea vertebrale jest dobrze zaznaczona, u licznych okazów wybitnie szeroka o nierównych, poszarpanych brzegach, rzadziej wąska o brzegach równych. Barwy linii kręgowej są najczęściej oliwkowozielone (olive green, dark citrine), rzadziej jaskrawo sinozielone (absinthe green, deep turile green). U niektórych żab brak jest zupełnie tej linii. Najbardziej charakterystyczną cechą plamistości u żaby śmieszki, co jest równocześnie dobrą cechą wyróżniającą tę formę, jest kształt, wielkość i barwa plam grzbietowych, występujących w paśmie grzbietowym (tractus dorsalis). U większości typowo ubarwionych okazów plamy te są duże, o bardzo nieregularnych kształtach, brzegach nierównych, czasem otoczonych jasnymi obwódkami. Kolor plam jest ciemniejszy od tła, najczęściej ciemnobrązowy lub ciemnobrązowo-zielony (olivaceous black, chaetu-ra black, dark dull yellow-green) nigdy zaś barwa tych plam nie jest czarna. Wielkość oraz kształt tych plam stanowi piękny i charakterystyczny element dekoracyjny ubarwienia żaby śmieszki. Plamy grzbietowe są na ... czytaj dalej

opublikowane mar 8

Ciało krępe, masywnej budowy, koniec pyska zaokrąglony, szeroki, błony bębenkowe dobrze zaznaczone. Wewnętrzny modzel podeszwowy słabo wykształcony, niewyraźny, niski, wałkowaty, mieści się 2,5-4,5 razy w długości pierwszego palca kończyny tylnej (indeks D.p./C. int. 2,0-4,5), kończyny tylne złożone i ustawione prostopadle do długiej osi ciała zachodzą na siebie (indeks F./T. 0,87-1,01). Pięta tylnej kończyny w próbie piętowej dosięga nozdrzy. Skóra gruba, brodawkowata o powierzchni ziarnistej, u dużych okazów na grzbietowej stronie ciała wyraźnie chropowata, co szczególnie zaznacza się w wysuszonym preparacie skóry. Fałdy grzbietowe są dobrze wykształcone, wybitnie szerokie i grube, w proksymalnym odcinku szersze niż w dystalnym. Błony pływne sięgają do końca palców. ... czytaj dalej