Artykuły dotyczące: ‘Żaba jeziorkowa

opublikowane mar 8

Żaba jeziorkowa jest płazem o wybitnej aktywności dziennej i najbardziej wodną formą spośród wszystkich żab „zielonych”. Dowodzi tego między innymi jej pokarm, »>a który składają się przede wszystkim rozmaite stawonogi (Arthropoda) Dziennym trybie życia (Araneida, Orthoptera, Diptera, Hymenoptera), poza tym owady i inne zwierzęta związane ze środowiskiem wilgotnym  wodnym (Lumbricidae, Odonata, Coleóptera, Gastropoda). Natomiast mniej licznie lub rzadko reprezentowane są zwierzęta typowo lądowe, a zwłaszcza takie, jak Dermaptera i Homoptera. Elba jeziorkowa występuje głównie, a przy tym licznie, we wszystkich np. w polnych i śródleśnych stawkach, w tym nawet w okresowo wysychających, w rowach melioracyjnych, w rozlewiskach na podmokłych łąkach itp. W ogóle żaba jeziorkowa jest charakterystyczni) formą dla małych zbiorników wód stojących. W większych stawach przebywa w przybrzeżnym pasie tych zbiorników, gdzie przesiaduje ukryta wśród roślin. Podobnie jak wszystkie formy żab „zielonych” będących płazami ciepłolubnymi, żaba jeziorkowa prowadzi tryb życia w zależności od temperatury otoczenia. W czasie wysokich temperatur powietrzn i wody, zwłaszcza podczas słonecznej pogody większość żab przebywa na lądzie nad brzegiem stawu, na odwrót w czasie niskich temperatur powietrza, kiedy temperatura wody jest wyższa, co jest charakterystyczne dla godzin popołudniowych i nocnych, większość żab ... czytaj dalej

opublikowane mar 8

Zarodki stosunkowo wcześnie opuszczają osłonki jajo mianowicie w stadium słabo wykształconej płetwy ogonowej (zdoh jednak do wykonywania ruchów), słabo wykształconych skry zewnętrznych, nierozwiniętych ostatecznie oczu (brak źrenic), otworu gębowego i analnego. Natomiast dobrze uformowana jest przy liM w postaci 2 oddzielnych, stożkowatych wzgórków, znajdujących na spodniej powierzchni głowy, po bokach i nieco ku tyłowi od wyrzynającego się otworu gębowego. Długość kijanek w chwili opuszczania osłon jajowych waha się w granicach 5— 6 mm, zaś baru., ich jest jasnożółta. Jest rzeczą interesującą, że skrzela zewnętrzna kijanki żaby jeziorkowej, podobnie jak i kijanek pozostałych gatunków żab „zielonych”, charakteryzują się w ogóle słabym rozwojem w związku z czym są one trudno dostrzegalne gołym okiem. Składu się na to mała ilość odgałęzień oraz minimalna ich długość przekraczająca 1 mm w najdłuższym odgałęzieniu. Nie przypominają one zupełnie pod tym względem skrzeli zewnętrznych kijanek żab „brunatnych” (Rana temporaria R arvalis, R. dalmatina sterczących po obu bokach głowy kijanki w tym stadium rozwojowym w postaci licznych, pojedynczych wyrostków, zebranych w rodzaj gęstych pióropuszy. Kijanki w stadium maksymalnego rozwoju mają owalny (patrząc od góry) zarys głowotułowia, dobrze widoczny organ ciemieniowy, lewostronne spirncuium j asymetrycznie po prawej stronic ciała ... czytaj dalej

opublikowane mar 8

Wszystkie 3 formy żab „zielonych” należą do płazów ciepłolubnych i późno składających jaja, co jest ściśle związane z późnym terminem owulacji. Stąd też od pojawienia się dorosłych żab po śnie zimowym, co następuje przeciętnie biorąc z końcem marca, do złożenia pierwszych jaj upływa pewien okres czasu, w naszych warunkach klimatycznych z reguły cały kwiecień. W okresie tym żaby odbywają wędrówki godowe i odżywiają się, jednak jaj nie składają. Dopiero po wyraźnym podwyższeniu się temperatury powietrza, a zwłaszcza wody, żaby przystępują do godów, u samic linijki wkrótce ostatecznie dojrzewają i przy odpowiednio wysokiej temperaturze wody następuje owulacja i masowe, a przy tym z reguły w jednym czasie, składanie jaj. Cały przebieg godów, począwszy od wydawania głosów godowych aż do złożenia jaj, jest w wysokim stopniu uzależniony od stanu pogody, a zwłaszcza od temperatury wody. W przypadku obniżenia się tej temperatury, na ogół poniżej 15° C, gody zostają przerywane w każdej ich fazie i podejmowane ostają od nowa dopiero po podwyższeniu się temperatur powietrza i wody. Dlatego też często zdarzają się u nas sytuacje, że po pierwszych wyczuwanych zwyżkach temperatury wody w okresie słonecznej pogody ni wiosnę, następuje złożenie pierwszych jaj, jednak przy znanych u nas nawrotach zimna, występujących z reguły około połowy lub końcem maja, gody zostają przerwane aż do ... czytaj dalej

opublikowane mar 8

Najmniejsze dojrzałe i godujące samce występują w granicach długości ciała 4,5- 5,0 cm (mas.i 6-9 g). Mają one dobrze wykształcone jądra, modzele godowe i rezonatory. Tak małe dojrzałe płciowo samce należą jednak do rząd kich okazów. W następnej klasie długości 5,1-6,0 cm mieści sir największa liczba samców (ok. 62%). Największe samce osiągali długość ciała 7,1 -7,5 cm (masę ok. 40 g) i nie należą do rzadkich okazów. Brak jest natomiast samców o długości ciała 8,0 cm. Najmniejsze dojrzałe samice, zdolne do złożenia jaj, wykazują długo:,’ ciała od 4,8 do 5,0 cm, są jednak rzadkimi okazami. W następne i klasie, długości 5,1-6,0 cm, występują zarówno samice niedojrzałe j;ii 1    dojrzałe (z przewagą tych pierwszych) i dopiero od 6,0 cm wzwyż występują wyłącznie dojrzałe samice. W klasie długości 6,1-7,0 cm występuje największa liczba samic (ok. 56%). Największe samice osiągają długość ciała w granicach 7,1 – 7,8 cm (masę 30-40 g przed złożeniem jaj) i należą do rzadkich okazów. Podobnie jak wśród samców, brak jest samic o długości ciała 8,0 cm. Według Bergera (1975) samce żaby jeziorko wej dojrzewają przy długości ciała 40-43 mm, posiadają już rozwinięte modzele godowe i rezonatory oraz biorą udział w godach już po pierwszej zimie, czyli jako niespełna roczne osobniki. Ten ostatni fakt wydaje się jednak wątpliwy, biorąc pod uwagę wielkość przeobrażających się ... czytaj dalej

opublikowane mar 8

Samiec ma wyraźnie delikatniejszą budowy ciała od samicy. Na pierwszych palcach przednich odnóży występuj;,! pojedyncze, nierozdzielone, wyraźnie wypukłe, jasnoszare modzek godowe. Poza tym w okolicach stawowych szczęki i żuchwy (r. art. maxillae et mandibulae) występują parzyste rezonatory zewnętrzne 0  delikatnych, cienkościennych, bezplamistych i białawych błonach. U samców zielona barwa grzbietowej powierzchni ciała ma słaby odcień żółtawy, czasem brak jest rdzawobrązowych plam w okolicy biodrowej, plamistość jest słabiej zaznaczona lub jej brak, linia grzbie towa na ogół jest słabo widoczna. U samców w czasie pory godowej występuje barwa godowa, jednolicie jasno-cytrynowo-żółta względna zielonkawo-żółtawa z zupełnie zredukowaną plamistością. Samice charakteryzują się bardziej intensywnym zielonym kolorem, wyraźna kontrastową i dobrze zarysowaną plamistością grzbietowej strony ciała, brązowymi plamami w okolicy biodrowej i na grzbietowej stron u tylnych odnóży oraz brakiem ubarwienia godowego. ... czytaj dalej

Szybkie menu