Artykuły dotyczące: ‘Żaba jeziorkowa

opublikowane mar 8

Żaba jeziorkowa jest płazem o wybitnej aktywności dziennej i najbardziej wodną formą spośród wszystkich żab „zielonych”. Dowodzi tego między innymi jej pokarm, »>a który składają się przede wszystkim rozmaite stawonogi (Arthropoda) Dziennym trybie życia (Araneida, Orthoptera, Diptera, Hymenoptera), poza tym owady i inne zwierzęta związane ze środowiskiem wilgotnym  wodnym (Lumbricidae, Odonata, Coleóptera, Gastropoda). Natomiast mniej licznie lub rzadko reprezentowane są zwierzęta typowo lądowe, a zwłaszcza takie, jak Dermaptera i Homoptera. Elba jeziorkowa występuje głównie, a przy tym licznie, we wszystkich np. w polnych i śródleśnych stawkach, w tym nawet w okresowo wysychających, w rowach melioracyjnych, w rozlewiskach na podmokłych łąkach itp. W ogóle żaba jeziorkowa jest charakterystyczni) formą dla małych zbiorników wód stojących. W większych stawach przebywa w przybrzeżnym pasie tych zbiorników, gdzie przesiaduje ukryta wśród roślin. Podobnie jak wszystkie formy żab „zielonych” będących płazami ciepłolubnymi, żaba jeziorkowa prowadzi tryb życia w zależności od temperatury otoczenia. W czasie wysokich temperatur powietrzn i wody, zwłaszcza podczas słonecznej pogody większość żab przebywa na lądzie nad brzegiem stawu, na odwrót w czasie niskich temperatur powietrza, kiedy temperatura wody jest wyższa, co jest charakterystyczne dla godzin popołudniowych i nocnych, większość żab ... czytaj dalej

opublikowane mar 8

Zarodki stosunkowo wcześnie opuszczają osłonki jajo mianowicie w stadium słabo wykształconej płetwy ogonowej (zdoh jednak do wykonywania ruchów), słabo wykształconych skry zewnętrznych, nierozwiniętych ostatecznie oczu (brak źrenic), otworu gębowego i analnego. Natomiast dobrze uformowana jest przy liM w postaci 2 oddzielnych, stożkowatych wzgórków, znajdujących na spodniej powierzchni głowy, po bokach i nieco ku tyłowi od wyrzynającego się otworu gębowego. Długość kijanek w chwili opuszczania osłon jajowych waha się w granicach 5— 6 mm, zaś baru., ich jest jasnożółta. Jest rzeczą interesującą, że skrzela zewnętrzna kijanki żaby jeziorkowej, podobnie jak i kijanek pozostałych gatunków żab „zielonych”, charakteryzują się w ogóle słabym rozwojem w związku z czym są one trudno dostrzegalne gołym okiem. Składu się na to mała ilość odgałęzień oraz minimalna ich długość przekraczająca 1 mm w najdłuższym odgałęzieniu. Nie przypominają one zupełnie pod tym względem skrzeli zewnętrznych kijanek żab „brunatnych” (Rana temporaria R arvalis, R. dalmatina sterczących po obu bokach głowy kijanki w tym stadium rozwojowym w postaci licznych, pojedynczych wyrostków, zebranych w rodzaj gęstych pióropuszy. Kijanki w stadium maksymalnego rozwoju mają owalny (patrząc od góry) zarys głowotułowia, dobrze widoczny organ ciemieniowy, lewostronne spirncuium j asymetrycznie po prawej stronic ciała ... czytaj dalej

opublikowane mar 8

Wszystkie 3 formy żab „zielonych” należą do płazów ciepłolubnych i późno składających jaja, co jest ściśle związane z późnym terminem owulacji. Stąd też od pojawienia się dorosłych żab po śnie zimowym, co następuje przeciętnie biorąc z końcem marca, do złożenia pierwszych jaj upływa pewien okres czasu, w naszych warunkach klimatycznych z reguły cały kwiecień. W okresie tym żaby odbywają wędrówki godowe i odżywiają się, jednak jaj nie składają. Dopiero po wyraźnym podwyższeniu się temperatury powietrza, a zwłaszcza wody, żaby przystępują do godów, u samic linijki wkrótce ostatecznie dojrzewają i przy odpowiednio wysokiej temperaturze wody następuje owulacja i masowe, a przy tym z reguły w jednym czasie, składanie jaj. Cały przebieg godów, począwszy od wydawania głosów godowych aż do złożenia jaj, jest w wysokim stopniu uzależniony od stanu pogody, a zwłaszcza od temperatury wody. W przypadku obniżenia się tej temperatury, na ogół poniżej 15° C, gody zostają przerywane w każdej ich fazie i podejmowane ostają od nowa dopiero po podwyższeniu się temperatur powietrza i wody. Dlatego też często zdarzają się u nas sytuacje, że po pierwszych wyczuwanych zwyżkach temperatury wody w okresie słonecznej pogody ni wiosnę, następuje złożenie pierwszych jaj, jednak przy znanych u nas nawrotach zimna, występujących z reguły około połowy lub końcem maja, gody zostają przerwane aż do ... czytaj dalej

opublikowane mar 8

Najmniejsze dojrzałe i godujące samce występują w granicach długości ciała 4,5- 5,0 cm (mas.i 6-9 g). Mają one dobrze wykształcone jądra, modzele godowe i rezonatory. Tak małe dojrzałe płciowo samce należą jednak do rząd kich okazów. W następnej klasie długości 5,1-6,0 cm mieści sir największa liczba samców (ok. 62%). Największe samce osiągali długość ciała 7,1 -7,5 cm (masę ok. 40 g) i nie należą do rzadkich okazów. Brak jest natomiast samców o długości ciała 8,0 cm. Najmniejsze dojrzałe samice, zdolne do złożenia jaj, wykazują długo:,’ ciała od 4,8 do 5,0 cm, są jednak rzadkimi okazami. W następne i klasie, długości 5,1-6,0 cm, występują zarówno samice niedojrzałe j;ii 1    dojrzałe (z przewagą tych pierwszych) i dopiero od 6,0 cm wzwyż występują wyłącznie dojrzałe samice. W klasie długości 6,1-7,0 cm występuje największa liczba samic (ok. 56%). Największe samice osiągają długość ciała w granicach 7,1 – 7,8 cm (masę 30-40 g przed złożeniem jaj) i należą do rzadkich okazów. Podobnie jak wśród samców, brak jest samic o długości ciała 8,0 cm. Według Bergera (1975) samce żaby jeziorko wej dojrzewają przy długości ciała 40-43 mm, posiadają już rozwinięte modzele godowe i rezonatory oraz biorą udział w godach już po pierwszej zimie, czyli jako niespełna roczne osobniki. Ten ostatni fakt wydaje się jednak wątpliwy, biorąc pod uwagę wielkość przeobrażających się ... czytaj dalej

opublikowane mar 8

Samiec ma wyraźnie delikatniejszą budowy ciała od samicy. Na pierwszych palcach przednich odnóży występuj;,! pojedyncze, nierozdzielone, wyraźnie wypukłe, jasnoszare modzek godowe. Poza tym w okolicach stawowych szczęki i żuchwy (r. art. maxillae et mandibulae) występują parzyste rezonatory zewnętrzne 0  delikatnych, cienkościennych, bezplamistych i białawych błonach. U samców zielona barwa grzbietowej powierzchni ciała ma słaby odcień żółtawy, czasem brak jest rdzawobrązowych plam w okolicy biodrowej, plamistość jest słabiej zaznaczona lub jej brak, linia grzbie towa na ogół jest słabo widoczna. U samców w czasie pory godowej występuje barwa godowa, jednolicie jasno-cytrynowo-żółta względna zielonkawo-żółtawa z zupełnie zredukowaną plamistością. Samice charakteryzują się bardziej intensywnym zielonym kolorem, wyraźna kontrastową i dobrze zarysowaną plamistością grzbietowej strony ciała, brązowymi plamami w okolicy biodrowej i na grzbietowej stron u tylnych odnóży oraz brakiem ubarwienia godowego. ... czytaj dalej

opublikowane mar 8

Barwa grzbietowej powierzchni ciała jesl zielona (lettuce green), pochodzenia strukturalnego. U wielu okazów w okolicy biodrowej (r. iliacalis) widoczna jest rozległa, rdzawobra zowa plama, co jest charakterystyczną cechą ubarwienia tej formy U innych okazów brak jest wspomnianej plamy i barwa tej okolicy jest zielona, podobnie jak całego grzbietu. Linia kręgowa (linea vertebralis) jest jasna, wąska, o równych brzegach, pasmo grzbietowe (tractus dorsalis) pokryte jest najczęściej kilkoma lub kilkunastoma małymi, podobnej wielkości i przeważnie okrągławymi plamami U niektórych osobników plamy mają kształty wieloboków lub przecinków. U niektórych okazów pasmo grzbietowe jest bezplamisu . Okolice boczne (r. laterales) u typowo ubarwionych okazów są bezplamiste i otoczone od strony zarówno grzbietowej jak i    brzusznej czarnymi obramowaniami o nieregularnych brzegach Wskutek tych obramowań szczególnie wyraźnie zostają podkreślone fałdy grzbietowe. U niektórych okazów brak jest takich obramowań Okolice brzeżne (r. marginales) pokryte są czarnymi, nieregularnymi plamami, łączącymi się z obramowaniami okolic bocznych albo teł ii    niektórych okazów plamy te są rozmieszczone oddzielnie Opisane plamy zachodzą na przednią, brzeżną powierzchnię ud W pachwinach tylnych kończyn oraz na grzbietowej i pośladkowej powierzchni każdego uda występuje jasny, żółty kolor (yellow ocher) który w towarzystwie czarnych plam tworzy ... czytaj dalej

opublikowane mar 7

Ciało wysmukłe o zwartej, jednak delikatnej budowie, głowa wysklepiona, koniec pyska wyraźnie zwężony, tułów krępy, kończyny tylne dobrze wykształcone typu pływ-nego. Oczy duże, silnie wystające, źrenice poziomo eliptyczne, błony bębenkowe dobrze zaznaczone i widoczne. Tylne kończyny zaopatrzone są w dobrze rozwinięte błony pływne, sięgające do końca palców. Wewnętrzny modzel podeszwo wy wielkością i kształtem przypomina ten modzel u grzebiuszki ziemnej (Pelobates fuscus), jest on zatem wysoki, półksiężycowatego kształtu i mieści się 1 — 2 razy w długości pierwszego palca kończyny tylnej. Kończyny tylne złożone i ustawione prostopadle do długiej osi ciała nie stykają się ze sobą (indeks F./T. 1,0— 1,1, Berger 1957) Pięta tylnej kończyny w próbie piętowej sięga zaledwie błon) bębenkowej, nigdy zaś nie dochodzi do orbity oka, co wskazuje na stosunkowo krótkie odnóża tylne tego gatunku. Skóra gładka cienka, fałdy grzbietowe (plicae dorsales) wąskie, jednak wyraźne na ogól są słabiej wykształcone niż u pozostałych form żab „zielonych”. ... czytaj dalej

Szybkie menu